pancang aur


Pancang aur dekat tebing reput sudah,
Warna tua hijau coklat itu terbelah-belah,
Sama garisnya dengan baris anai-anai,
Lama sudah kering batang tua itu,
Selanjar naik busut dekat bawahnya,
Tegaknya seakan tak mampu tegar lagi,
Tunggu reput sahaja yang bakal jadi,

Walau lama benar kau jadi teman tebing,
Walau cinta benar kau tambat perahu,
Walau setia benar tebing denganmu,
Takkan mahu tunggu lama lagi,
Silap angin kuat goncang tegakmu,
Dengan perahu tua sekali hanyut,

Daun pun dah makin merah,
Akar mu aur, makin lemah,
Takkan tunggu lama lagi,
Sebelum patah tiba-tiba jadi,
Sebelum kau tumbang nanti,
Ganti naik pancang besi,

buangan


manusia terbuang
hanya ada jalan kehinaan
hujung pangkal jumpa kegelapan
dalam pagi pun kelam
dalam siang pun malam

mahu pengakhiran?
habiskan sahaja

maka itu yang akan terturut,
mahu atau enggan

habiskan sahaja
itu yang dimahu
tamatkan semua kekalutan

keluar sahaja dari jalan ini
ada kehinaan, ada kehinaan,

tapak ini, alasnya kulit kaki yang kematu.
walau tak berdarah,
peritnya masih bertindik

manusia buangan
tepi lilin kemalapan
sumbu dekat lantai
bayang pun tak sudi jelma

bagai sumbu itu sedang bawah telapak,
terpadam dalam busuk daging tumit

kembali


Saya datang
Lagi dan semula
Walau jauh dan kelat
Tetap ku berlari pada rasa yang penat

Datang tak perlu pun
Tak minta pun
Sekali pun culas tidak mungkin
Tetap lagi ku kembali lagi pada si lopong


Celaka tetap di sini
Bawa sekali kerat luka
Nanah yang mengalir itu,
tetap masih jadi landasan ini

saya datang
lagi dan semula
takdir saya jauh dan kelat
tetap akan berganjak pada rasa tenat

rasa bagai tercabut
jiwa yang baru semadi

Karya terpelihara